POZNAJ EKIPĘ

Zanim wszyscy inni zorientują się, że jest problem, Vera Voss zazwyczaj zastanawia się już, czemu zajmuje im to tyle czasu.

Opanowana, nieustannie czujna i irytująco trudna do zaskoczenia Vera ma niezwykły talent do dostrzegania wzorców, które inni przeoczają. Muzeum może zamontować dwanaście kamer, trzy czujniki nacisku, zatrudnić dwóch strażników i wstawić drzwi skarbca, które producent opisuje jako nie do sforsowania – a Vera po cichu zauważy, że ktoś zapomniał o dostawie kwiatów w każdy czwartek o 8:15.

Zwykle właśnie od tego zaczyna się plan.

Nikt nie wie dokładnie, czym Vera zajmowała się przed założeniem ekipy. Ethan pytał. Wielokrotnie. Jej dotychczasowe odpowiedzi to między innymi „doradztwo”, „logistyka” i raz, po wyjątkowo długim locie, „origami wyczynowe”.

Nie kradnie, bo potrzebuje pieniędzy. Vera kolekcjonuje niemożliwe problemy, a na nieszczęście dla najlepiej strzeżonych skarbców świata nie znosi zostawiać łamigłówki nierozwiązanej.

Za nienagannymi planami i onieśmielającym spokojem kryje się jednak zaskakująco miękkie serce. Vera pamięta, jaką kawę pije każdy z ekipy, potajemnie trzyma pocztówki z każdego miasta, które odwiedzili, i jeszcze nigdy nie udało jej się gniewać na Wagsa dłużej niż jedenaście sekund.

Twierdzi, że to dlatego, że gniew zaburza podejmowanie decyzji.

Nikt jej nie wierzy.

Jeśli Vera jest powodem, dla którego plan powinien zadziałać, to Ethan Rowe jest powodem, dla którego plan jakimś cudem działa nadal, kiedy absolutnie wszystko pójdzie nie tak.

Zamki, dachy, systemy alarmowe, jadące pojazdy, niewygodnie umieszczone okna – Ethan zajmuje się tymi częściami planów Very, które wymagają, żeby ktoś faktycznie wyszedł na zewnątrz.

Jest szybki, pomysłowy i irytująco swobodny w improwizowaniu dokładnie w chwili, w której Vera wolałaby, żeby nikt nie improwizował wcale.

Poznali się podczas akcji, w której Vera przewidziała każdą zmienną z wyjątkiem Ethana.

Miało go tam nie być.

Miał nie otwierać tych drzwi.

I już na pewno nie miał wyjść z rzeczą, nad której zdobyciem Vera pracowała przez trzy tygodnie.

Zwerbowała go następnego ranka.

Ethan opowiada, że to dlatego, że Vera od razu dostrzegła jego wyjątkowy talent.

Vera mówi, że chciała mieć go na oku.

Obie wersje są pewnie prawdziwe.

Mimo wszystkich żartów i pozornej lekkomyślności Ethan jest w tym, co robi, naprawdę bardzo dobry. Kiedy robi się poważnie, uśmiech znika, hałas cichnie, a Ethan staje się dokładnie tym, kogo każdy chciałby mieć obok siebie.

Potem niebezpieczeństwo mija, a on od razu mówi coś irytującego.

Nikt nie zwerbował Sir Wagswortha.

Sir Wagsworth zwerbował się sam.

Imię, o ile wiadomo, nadał sobie sam. Reaguje na nie natychmiast, nosi je z powagą odziedziczonego szlachectwa i tylko najbliższym przyjaciołom pozwala mówić do siebie Wags. Ekipa się kwalifikuje. Co do ciebie, jeszcze się nie zdecydował.

Ekipa spotkała go po raz pierwszy w deszczową noc w Rzymie, kiedy Ethan podzielił się połową kanapki z małym, rozczochranym psem czekającym przed ich kryjówką.

To był pierwszy błąd Ethana.

Drugim było otwarcie drzwi następnego ranka.

Wags wszedł, obejrzał lokal, zjadł coś, co Vera odkładała sobie na śniadanie, i zasnął na torbie z kradzionymi antykami wartymi kilka milionów euro.

Od tamtej pory należy do ekipy.

Jego oficjalna rola wciąż budzi spory.

Ethan nazywa go szefem działu odwracania uwagi.

Vera nazywa go „nie-pracownikiem”.

Wagsa to rozróżnienie zdaje się nie obchodzić.

Choć nie wykazuje żadnego wykrywalnego pojęcia o bezpieczeństwie operacji, Wags ma niesamowity zwyczaj przydawania się dokładnie we właściwej chwili. Strażnicy go uwielbiają. Psy ochroniarskie w niewyjaśniony sposób się z nim zaprzyjaźniają. Odkrywał ukryte przejścia, przynosił upuszczone klucze, a raz uratował całą operację przed rozpadem, bo nie przestawał szczekać na coś, co okazało się niewłaściwą furgonetką cateringową.

Vera próbowała ustalić, czy to instynkt, inteligencja, czy niezwykłe szczęście.

Wyniki pozostają niejednoznaczne.